In de jaren 70 begonnen de Japanners met het ontwikkelen van de opvolger van NTSC. Dit systeem heet MUSE en wordt nog steeds (2005) in Japan gebruikt, maar is nooit een groot succes geweest. Het is analoog en heeft 1150 beeldlijnen op 60 Hz geïnterlinieerd. Oorspronkelijk had het een beeldverhouding van 16:10, maar later werd dit veranderd naar 16:9. Japan is nu ook bezig met de overstap naar digitale HDTV met behulp van de ISDB-T technologie.

De Europeanen begonnen in de jaren 80 met een concurrerend formaat voor MUSE. Dit heette HD-MAC en had 1250 beeldlijnen op 50 Hz geïnterlinieerd. HD-MAC was deels analoog en deels digitaal. De bedoeling was om via het tussenformaat MAC (625 beeldlijnen, 16:9) geleidelijk over te gaan naar HD-MAC. Deze MAC-toestellen hebben in Nederland zo rond 1995 daadwerkelijk in de winkels gestaan maar MAC werd geen succes. Dit waren de eerste breedbeeldtelevisies in Europa. Later ontwikkelden Philips, Grundig, Nokia, Thomson, Sony en Samsung PalPlus, zodat het mogelijk werd de 576 PAL-beeldlijnen te gebruiken op een breedbeeld (16:9) televisie ('gewoon' PAL op breedbeeld heeft 430 beeldlijnen).

De Amerikanen, geschrokken door de Japanse en Europese voorsprong begonnen zelf in 1996 HDTV te ontwikkelen. Dit leidde tot de ATSC-standaard voor digitale televisie, dat in totaal 18 formaten omvatte waarvan 6 HDTV-formaten. Dit grote aantal formaten binnen één standaard komt door de moeizame politieke compromissen tijdens het proces waarmee deze standaard is ontwikkeld.

In Europa wordt de ATSC-technologie niet gebruikt, maar wordt de bestaande technologie DVB gebruikt, bestaande uit DVB-C (digitale televisie op kabel), DVB-T (digitale televisie via antenne's) en DVB-S (satelliet). Bij de introductie is nog geen gebruik gemaakt van HDTV, maar tegenwoordig is HDTV ook mogelijk op DVB-C en DVB-S, gebruikmakende van MPEG-2. De eerste experimenten op DVB-T zijn gestart, maar door een gebrek aan bandbreedte en het niet efficiënt genoeg zijn van MPEG-2 op hogere resoluties zal MPEG-4 gebruikt moeten worden.

Op DVB-S startte 1 januari 2004 het Belgische bedrijf Euro1080 met eerste HD-TV-satellietuitzendingen, momenteel zijn er de kanalen HD1 t/m HD5. HD1 & HD2 zenden zowel in MPEG-2 als MPEG-4 uit.

Anno 2005 neigen de Verenigde Staten naar standaardisatie op de 720p 60 én 1080i 60 varianten. Japan neigt naar 1080i 60, en Europa neigt naar 1080i 50 én 720p 50.

Europa had ook al wat historie met HDTV, in 1986 flopte HD-MAC, een digitale-HDTV variant zonder compressie. HD-MAC kwam niet van de grond daar de bandbreedte op satellieten simpelweg te duur was. Ook bestonden platte schermen nog nauwelijks, terwijl beeldbuizen in de voor HDTV benodigde grote formaten onpraktisch zwaar waren.

In 2004 zijn echter de eerste succesvolle HDTV-uitzendingen in Europa begonnen.

Vanaf 1 januari 2004 zijn er, vanuit België, in Europa de eerste commerciële proefuitzendingen in HDTV gestart. Deze uitzendingen worden verzorgd door Euro1080 onder de namen HD1 t/m HD5.

In oktober 2004 zijn de Duitse satellietkanalen Sat.1 en Pro7 begonnen met eerste HDTV-uitzendingen.

Een groot aantal bedrijven zoals Philips, Samsung, Essent en Casema hebben ervoor gezorgd dat het wereldkampioenschap voetbal in 2006 in HDTV werd uitgezonden. Het voornaamste doel hiervan was de consument en masse over te laten stappen op HDTV.

Er werd verwacht dat het WK voetbal in 2006 de doorbraak zou betekenen voor HDTV. Het WK werd uitgezonden in HDTV. De NOS en diverse Nederlandse kabelmaatschappijen gaven het signaal door in 1080i 50. Voor de ontvangst is een HD DVB-C (kabel) of een HD DVB-S-(satelliet)decoder nodig. Met behulp van de decoder kan het HD-signaal door een HD-ready-tv, indien nodig worden omgezet in 720p 50, en in HD-kwaliteit worden weergegeven. Ook op een gewone tv kan met behulp van de HD-decoder het HD-signaal zichtbaar worden gemaakt.